Çamlıyayla'da ekonomi ağırlıklı olarak esnaf gelirlerine dayanır.Küçük atölyelerin dışında gelir getirici ve fazla istihdam sağlayıcı bir işletmenin bulunmamaktadır. Tarıma dayalı geçim ise İlçe merkezinden çok Sebil beldesi,körmenlik,kisecik ve Fakılar köylerinde yapılmaktadır. Özellikle Sebil beldemizde halkın çoğunluğu bağ ve bahçelerde üzüm ve meyve yetiştiriciliği ile profesyonel olarak uğraşır.Giden,Fakılar ve Sarıkavak köylerinde tavuk çiftliklerinin sayısı oldukça fazladır.Sebilde ise orman ürünlerine dayalı kooperatifleşme sayesinde hızar sektörü gelişmiş olup ihracat için meyve sebze sandığı yapılmaktadır.Orman ürünleri üretimine bağlı olarak İlçe merkezinde marangoz atölyeleri sayısı fazladır. İlçe halkı arasında evlerini yaylacılara kiraya vererk kendileri yaz aylarında bağ evlerinde oturanların sayısı son yıllarda azalmıştır. Esnaflıkla geçine kesim genellikle işlerin yoğun olduğu yayla sezonunda kazanığını parayla bir kış geçinmek zorunda kalır. Bu nedenle esnafın çoğu bağkurdan emekli olmak suretiyle geçim yükünü bir derece hafifletme yolunu seçmiştir.
Çamlıyaylanın İlçe olmasından sonra memur sayısı artsada Belediye dışındaki Resmi dairelerde çalışan yerli halk sayısı fazla değildir.Buralarda çalışan Çamlıyaylalılar ise yatay geçişle Belediyeden geçen veya geçici statüde çalışan personelden oluşur.

Çamlıyayla ilçe merkezinde 8 , Atdağında 2 ve Çakırlıda 2 tane olmak üzere 12 kasap mevcut olup yazın bu sayıya Çayırekinliği ve göpderde açılan kasaplarda eklenir. Kasapların Çamlıyayla'da ayrı bir yeri olup, günlük taze olarak kesilen etlerin yanısıra Çamlıyayla'ya has lahmacun,tava ve fırınlarda özel tepsilerde pişirilen çeşitli yemekleri hazırlayıp fırına vererek müşteriye sadece fırından alıp sıcak pide ile yemek düşer. 2006 yılına kadar Çamlıyayladaki herkasap çarşıdaki dükkânında taze kestiği inek etinden müşterilerin gözüönünde herkesin güvenerek yediği sucukları imal eder ve bu sucuklar daha kurumdan satılıp tükenirdi. Ancak Tarım Bakanlığının uygulamaya soktuğu imalathane şartlarını yerine getiremeyen esnaf sucuk imalatından vazgeçmiş, sadece Kudret ÖZDEMİR tarafından kurulan imalathanede sucuk üretilerek NAMRUN SUCUKLARI adı altında patent almıştır.

İlçemiz arıcıları kış mevsiminde arılarını Çamlıyayla'ya yakın köylere getirerek bakımları ile ilgilenirler. Bahar mevsiminin gelmesi ile göçebe hayatına başlayan arıcılarımız önce portakal çiçeiğini yoğum olduğu Mersin ev Adana bölgelerine daha sonra Kır çiçeklerinden bal almak için Erciyes dağı eteklerine, Aksaray Hasan Dağı eteklerine ve Güneydoğu Anadolunun yanusıra Çam balı amak için Ege Bölgesine göçerler. Önemli sayıda arıcı ise Kır balı üretimi için kovanlarını yazın Torosların zirvelerine taşırlar. Torosların başta keven çiçeği olmak üzere aromatik bitkilerinden üretilen Kır Balında üretim miktarı diğer yörelere göre düşük olup , kalitesi yüksek olduğu için diğer balların 1,5 katı fiyata yerinde alıcı bulur. ArıcılarımızBazı sezonlarda Kır balı siparişlerini yeterince karşılayamazlar. Çamlıyayla'lı arıcılürettikleri ballara , İlçe merkezinde kurdukları tezgâhlarda, berberinden tuhafiyecisine kadar esnafların reyonlarında hatta fırınların ekmek tezgâhlarında bile rastlamak mümkündür.

İlçemizde yakın zamana kadar birçok aile hayvancılıkla geçinmekte iken hatta her evde enaz bir inek ve bir eşek veya at variken, şartların ağırlaşması ile birlikte hayvancılıkla uğraşan aile sayısı nerdeyse tükenme noktasına gelmiştir. Yörük ailelerin birçoğu yerleşik düzene geçerek esnaflığa başlamış,hayvancılığı ise ek olarak devam ettirmektedir. İlçe halkından olan birkaç yörük aile kışın ilçeye yakın ormanlık alanlarda konaklarken yaz aylarında en fazla meydan, seki ve çatak bölgelerine giderler. Aşağı köylerden gelen birçok yörük aile ise çataktan daha uzaklara, boklu boyun,sayın dibi,yazıgöl ve civarındaki örük yurtlarına göçederler. Bu yörük kafileleri göç dönemlerinde birkaç günlüğüne Çamlıyayla'da konaklarlar. Yörükler kış aylarında borçlarındıkları Çamlıyayla esnafına olan borçlarını , Yaz aylarında imal ettikleri peynirlerle öderler. Özellikle bakkal esnafı yaz aylarında İlçe halkının ve yaylacıların taze peynir siparişlerinden artırabildikleripeynirleri tulumlara basarak ,olgunlaşması için soğuk hava depolarına gönderirler. İlçemizin salamura peynirinin yanısıra her bakkalda bulunan tulum peyniri kahvaltıda en çok tercih edilen ve aranılan katıktır.

Soğuk demircilik , yakın zamana kadar İlçemizin en önemli geçim kaynaklarından iken,hatta Tarsus ve Mersine kadar bütün köylerin kazma,nacak,keser,orak,çekiç,bel, saban,tahra,satır vb. aletlerinin çoğunluğu Çamlıyayla'lı demirciler tarafından imal edilemkete iken bugün sanayi çarşısında İzzet DEMİREL'in oğulları Lutfi ve Mehmet, Ahmet-Zahit TURGUT'un çocukları Mehmet-Mustafa TURGUT'tan başka demirci kalmamıştır. Bütün olumsuzluklara rağmen bu iki demirci esnafı ayakta kalmaya devam etmekte, Çamlıyayla'nın atrihi ile bütünleşmiş bu mesleğini devam ettirmektedirler. İlçemiz demircilerinin bir özelliğide koyun,keçi kellelerini körüklü ocaklarda en iyi üten esnaf olmalarıdır.

Namrun iğne oyaları Ülkemizin yanı sıra Yurt dışına giden Türklerin ve Yerel Yönetimlerle Kültür Bakanlığının aracılığı ile birçok ülkede tanınmasına rağmen hakettiği yeri birtürlü alamamıştır. Hemen hemen her Çamlıyayla'lı hanımın sohbet ederken dahi elinden düşürmediği iğne oyaları , değerinin çok altında satılmakta, çoğu zaman tüccarlar İlçe halkından tarafından eşya karşılğı alınarak kendileri tarafından yüksek fiyatlarla satılmaktadır. Buna rağmen Çamlıyayla'lı hanımlar bıkıp usanmadan iğne oyası yapımına devam etmektedirler.